Tymczasem, kiedy TO się w końcu zdarza, żadna moja wizualizacja nie znalazła odbicia w realnym świecie. Nie ma tu ani upalnej nocy, ani spadających gwiazd. Nie ma nawet spadających liści.

Obecnie odczuwam coraz większe trudności, aby milczeć i przechodzić nad pewnymi sprawami do porządku dziennego, bo wiem już, że są one (niestety) naszą wspólną odpowiedzialnością - czy nam się to podoba, czy nie.

...i wewnętrzny konflikt gotowy, bo przecież chcemy dbać o swój dobrostan i rozwój - kiedy więc zacząć, jeśli nie w styczniu? W końcu "Nowy Rok - nowi my", prawda? Myślę o tym przez cały styczeń i zupełnie nie mogę się pozbyć wrażenia, że chyba jednak nie zawsze (lub wręcz rzadko) działa to w ten sposób.

Czasem pośpiech, czasem spokój, czasem uśmiech pokolorowany czekoladą na gorąco, a czasem zimna już kawa w biegu - taki był grudzień: ubrany w czułość, ale też niecierpliwe: "nie mamy na to czasu", upływający raz przy dźwiękach "Have yourself a merry little Christmas" Sinatry, a raz przy sprzeczce, z powodu piętrzącego się bałaganu. Czy określiłabym go tym nadużywanym w mediach słowem "magiczny"? Zupełnie nie, ale...